„Tym razem była w fioletach i czarne koronki, niczym welon, przysłaniały jej twarz. Zdawało się, że były to — nie obrażając niczyich uczuć — jakieś utanecznione Zaduszki. Jakby nieotulona w żałobie statua zeszła z cokołu nagrobku, by ożyć i na prostych ścieżkach mogilnika opłakiwać tych, co odeszli lub polegli. I wszędzie wokół widziało się niewidzialne krzyże i krzyże. To było zaprawdę osobliwym przypadkiem ponownie tego wieczoru przypomniała mu, co znaczył ten wąski pasek z krepy, który nosił na klapie swej marynarki. Ten ostatni jej taniec wywołał przed nim obraz pogrzebu, dość uroczystego grzebania starej peowiaczki, co się niedawno odbyło w Krakowie. Wtem ktoś obok westchnął. Zerknął zatem za ramię, by ujrzeć niejako z niepokojem tego samego toksykologa. Owszem, to on. Stał wpatrzony w scenę swym zdrowym okiem, marszcząc nie zabandażowaną brew i od czasu do czasu błogo wzdychając. Co to! czyżby pech chciał że do rozmowy telefonicznej czemuś nie doszło Dotknął wtedy jego łokcia. Lecz baletoman wciąż patrzył na scenę i tylko twarz mu przez chwilę skrzywiła się niczym z bólu.
A tymczasem na scenie nic się jakby nie działo tyłem do publiczności, tancerka stała nieruchomo... Lecz chociaż brak ruchu jest zaprzeczeniem tańca, ten obraz zastygłej żałoby bodajże więcej mówił niż poprzednie poruszenia... Wtem głowa toksykologa przychyliła się w prawo i już całkowicie ją przysłoniła. Czy więc telefonował, czy też nie myślał. Coś czerwonego mignęło z boku — to wyrostek w mundurku, trzymając oburącz kosz z kwiatami, szykował się do wyjścia na scenę. Zauważył przyczepioną do róż kartkę z nazwiskiem Ruth Sorel. A więc tak się ona nazywa! — i przypomniał sobie, że nie tak dawno temu odbył się w Warszawie międzynarodowy konkurs tańca wyzwolonego, na którym pierwsze miejsce uzyskała właśnie ona — Ruth Sorel. Fortepian naraz umilkł, zaś na widowni rozległy się oklaski. Kwiaty znikły za bocznymi kotarami.“(2)