„Deputowani oczekiwali tymczasem w galerii, a przez matowe szkła w drzwiach widzieli, jak groźnie poruszały się wyolbrzymione cienie królewskich doradców. Przyglądając się tym widziadłom oczekujący mogli z góry odgadnąć, że odpowiedź wypadnie niepomyślnie.
Istotnie, odpowiedź króla ograniczała się do wyrażenia zgody na mianowanie dowódcy owej straży obywatelskiej oraz oznajmienia, że wojskom zgromadzonym na Polu Marsowym wydany zostanie rozkaz wycofania się. Co się zaś tyczy przybycia do Paryża, to król nie miał zamiaru okazywać tego zaszczytu buntowniczemu miastu, zanim ono całkowicie się nie podda.
Delegaci prosili, nalegali, zaklinali, ale król odrzekł, że jego sercu zadany został dotkliwy cios i że nic na to nie jest w stanie poradzić.
Król zadowolony z chwilowego triumfu władzy, która właściwie już się wymknęła z jego rąk, powrócił do swych apartamentów. —
Zastał tam Gilberta, przy którym stał oficer ze straży przybocznej.
— Czegóż to chcą jeszcze ode mnie — zapytał król.
Oficer zbliżył się do króla i wyjaśnił Ludwikowi XVI, dlaczego pozwolił sobie postąpić wbrew zakazowi dopuszczenia kogokolwiek do apartamentów królewskich. Tymczasem Gilbert, który od paru lat nie widział króla, w milczeniu przyglądał się człowiekowi, postawionemu przez Boga na czele Francji w chwili, gdy nad nią rozszalała się nieznana burza.“(5)