„Andrzeja, który pojawił mi się nagle w tej banalnej dekoracji imieninowej zabawy, nad stołem z węgorzem i szynką, przy wódce, na tle widocznych przez otwarte drzwi par, skaczących w rytm modnego tańca, wśród kobiet odsłaniających uda według ostatniej mody — przerywając tok moich myśli o zagranicznych podróżach, interesach i hamując erotyczne podniety.
Tu niestety muszę cofnąć się na chwilę w mroki okupacji, a raczej w światłość naszych bohaterskich dni. Mówię niestety, bo czas ostatniej wojny stał się od lat magicznym workiem, z którego czerpią do woli różni autorzy często nie z wewnętrznej potrzeby, lecz z wygody i dla łatwizny, budując na obiegowych schematach sztuczne konstrukcje, maczając w efektownym sosie strzałów, okrucieństwa i śmierci powierzchowne i nie przeżyte konflikty moralne. Mundur SSmana, wystrzępiony w wiernej służbie filmu czy telewizji, zastąpił trykoty diabła z szopki i czarny strój bandyty z westernu, uosabiając ten czarny charakter naszych czasów, który przyjmują wszyscy bez zastrzeżeń. To z kolei czyni akceptację utworu na niższych i wyższych szczeblach formalnością pozbawioną wszelkiego ryzyka. Ale moja wycieczka w czas wojny będzie krótka i oparta nie na spekulacji, lecz na osobistym przeżyciu.“(12)